— Głucha, powiadasz? Głucha i ciągle głucha! To wy jesteście głusi, wy, głupi, tępi ludzie, którzy słyszeć nie chcecie głosu Boga!
Kowal struchlał:
— Nic już nie wiem — bełkotał patrząc półprzytomny na towarzysza. — Nic nie rozumiem. Ale w Boga — to wierzę.
Dróżnik ze wzrokiem natchnionym, uśmiechnięty, promienny wskazał ręką przestrzeń nurzającą się już w mrokach wieczornych:
— Wszystko to żyje i wspomina.
Wspomina? — zagadnął żywo Luśnia. — A co wspomina?
— To, co minęło. To, co tu było przed laty. Tak jak my, ludzie, wspominamy przeszłość — dodał po chwili z głębokim smutkiem w głosie.
— To niby ta twoja przestrzeń wspomina swoją dawność?
— Tak, Luśnia, tak — nareszcie mnie zrozumiałeś.
Wspomina swoją dawność.