„G’wiß net ... überhaupts gibt’s dös bei mir durchaus net ... Freil’n Fannerl ... dös dürfens net glaub’n ... Fannerl ...“

Sie drückte sich näher an ihn, und er wurde eifriger.

„Moana S’ denn, i hätt’ mi so gift’ über den Tresser, wenn i Eahna net gern hätt ...“

„Das sagen S’ halt so ...“

„Na! Wenn i no red’n kunnt ... aba da auf da Straß ko ma ja net red’n ... wenn S’ mi bloß a bisserl ins Haus nei lasset’n, Fannerl!“

„Aba Herr Pfaffinger!“

„Bloß in Hausgang! Daß ma dischkrier’n kunnt’n ...“

„Aba dös geht doch net!“

„Warum denn net? Bloß red’n, Fannerl, weil i Eahna gar so gern hab’.“

„Dös merkt doch der Vata!“